پرنده آبی

امشب بر آسمان جلال تو

آشفته ام ز وسوسه ي الهام

جانم از اين تلاش به تنگ آمد

اي شعر... اي الهه ي خون آشام

ديريست کان سرود خدايي را

در گوش من به مهر نمي خواني

دانم که باز تشنه ي خون هستي

اما... بس است اينهمه قرباني

خوش غافلي که از سر خود خواهي

با بنده ات به قهر چه ها کردي

چون مهر خويش در دلش افکندي

او را از هر چه داشت جدا کردي

دردا که تا به روي تو خنديدم

در رنج من نشستي و کوشيدي

اشکم چو رنگ خون شقايق شد

آنرا به جام کردي و نوشيدي

چون نام خود به پاي تو افکندم

افکنديم به دامن دام ننگ

آه... اي الهه کيست که مي کوبد

آيينه اميد مرا بر سنگ

در عطر بوسه هاي گناه آلود

روياي آتشين ترا ديدم

همراه با نواي غمي شيرين

در معبد سکوت تو رقصيدم

اما... دريغ و درد که جز حسرت

هرگز نبوده باده به جام من

افسوس... اي اميد خزان ديده

کو تاج پر شکوفه ي نام من ؟

از من اين دو ديده ي اشک آلود

آخر بگو... چه مانده که بستاني ؟

اي شعر... اي الهه ي خون آشام

ديگر بس است... اينهمه قرباني !

        سالروز شهادت سالار شهیدان و یاران باوفایش و

   ایام محرم را به

    عاشقان آن حضرت تسلیت عرض می نمایم

كي اشكاتو پاك مي كنه

شبها كه غصه داري

دست رو موهات كي مي كشه

وقتي منو نداري

شونه ي كي مرهم هق هقت ميشه دوباره

از كي  بهونه مي گيري شب هاي بي ستاره

برگ ريزون هاي پاييز كي چشم برات نشسته

از جلو پات جمع مي كنه برگ هاي زرد و خسته

كي منتظر مي مونه حتي شب هاي يلدا

تا خنده رو لبات بياد

شب برسه به فردا

كي از سرود بارون قصه برات مي سازه

از عاشقي مي خونه وقتي كه راه درازه

كي از ستاره بارون چشمهاشو هم مي زاره

نكنه ستاره اي بياد و ياد تو رو نياره ...

      ناصر خان حجازی تولدت مبارک

نه

اين قرارمون نبود

تو بي خبر بري

من خسته شم كه تو بي همسفر بري

نه
 
اين قرارمون نبود

من رنگ شب بشم

تو سر سپرده شي من جون به لب بشم

باور نمي كنم اين تو خود تويي

اين تو كه از خودش بي خود شده تويي

باور نمي كنم عشقي مني هنوز

گاهي به قلب من سر مي زني هنوز

وقتي زندوني تو هوس

مثل پروازي تو قفس

اين رسم همراهي نشد اي همنفس

وقتي قلبت از من جداست

سر گردون بي هم صداست

انگار دستت با دست من نا آشناست

باور نمي كنم اين تو خود تويي

اين تو كه از خودش بي خود شده تويي

باور نمي كنم عشقي مني هنوز

 P

نه مي شه باورت كنم

نه مي شه از تو رد بشم

نه مي شه خوب من بشي

نه مي شه با تو بد بشم

نه دل دارم كه بشكني

نه جون دارم فدات كنم

نه پاي موندن مني

نه مي تونم رهات كنم

نه مي تونه تو خلوتش دلم صدا كنه تو رو

نه مي تونم بگم بمون نه مي تونم بگم برو

كجا برم كه عطر تو نپيچه توي لحظه هام

قصه ام رو از كجا بگم كه پا نگيري تو صدام

چه جوري از تو بگذرم تويي كه معني مني

تويي كه از مني اگر تيشه به ريشه مي زني

نه ساده اي نه خط خطي نه دشمني نه همنفس

نه با تو جاي موندنه نه مونده راه پيش و پس

نمي شه با تو باشم و اسير دست غم نشم

فقط مي خوام با خواستنت تا هستم از تو كم نشم

تا آخرين نفسم عاشقت هستم و منتظر...

P

                           روز یا شب؟

                 نه، ای دوست ،غروبی ابدیست

                     با عبور دو پرنده در باد

                        چون دو تابوت سپید

           و صداهایی از دوراز آن دشت غریب

        بی ثبات و سر گردان همچون حرکت باد

                      سخنی باید گفت

                      سخنی باید گفت

         دل من می خواهدبا ظلمت جفت شود

                      سخنی باید گفت

                 چه فراموشی سنگینی

             سیبی از شاخه فرو می افتد

                  دانه های زرد تخم کتان

  زیر منقار قناری های عاشق من می شکنند

 گل باقالا اعصاب کبودش را در سکر نسیم

می سپارد به رها گشتن از دلهره ی گنگ دگرگونی

                 و در اینجا،در من،در سر من؟

                           آه...

در سر من چیزی نیست بجز چرخش ذرات غلیظ سرخ

                        و نگاهم

                مثل یک حرف دروغ

            شرمگینست و فرو افتاده

            من به یک ماه می اندیشم

                من به حرفی در شعر

         من به یک چشمه می اندیشم

               من به وهمی در خاک

               من به بوی غنی گندمزار

              من به معصومیت بازی ها

             و به آن کوچه ی باریک دراز

           که پر از عطر درختان اقاقی بود

        من به بیدار ی تلخی که پس از بازی

 و به بهتی که پس از کوچه                                   

    وبه خالی، طویلی که پس از عطر اقاقی ها

امشب از آسمان دیده تو
روی شعرم ستاره میبارد
در سکوت سپید کاغذها
پنجه هایم جرقه میکارد
شعر دیوانه تب آلودم
شرمگین از شیار خواهشها
پیکرش را دوباره می سوزد
عطش جاودان آتشها
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست
از سیاهی چرا حذر کردن
شب پر از قطره های الماس است
آنچه از شب به جای می ماند
عطر سکر آور گل یاس است
آه بگذار گم شوم در تو
کس نیابد ز من نشانه من
روح سوزان آه مرطوب من
بوزد بر تن ترانه من
آه بگذار زین دریچه باز
خفته در پرنیان رویا ها
با پر روشنی سفر گیرم
بگذرم از حصار دنیاها
دانی از زندگی چه میخواهم
من تو باشم  ‚ تو ‚ پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو بار دیگر تو
آنچه در من نهفته دریاییست
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین طوفانی
کاش یارای گفتنم باشد
بس که لبریزم از تو می خواهم
بدوم در میان صحراها
سر بکوبم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریا ها
بس که لبریزم از تو می خواهم
چون غباری ز خود فرو ریزم
زیر پای تو سر نهم آرام
به سبک سایه تو آویزم
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست 

                                     بهار آمده است

              و من به جست وجوی جفت خویش خواهم رفت

                 پرنده از ایوان پرید ، مثل پیام پرید و رفت

                                پرنده کوچک بود

                              پرنده فکر نمی کرد

                           پرنده روزنامه نمی خواند

                               پرنده قرض نداشت

                          پرنده آدمها را نمی شناخت

                                   پرنده روی هوا

                             و بر فراز چراغ های خطر

                          در ارتفاع بی خبری می پرید

                    و لحظه های آبی را تجربه می کرد

                            پرنده،آه فقط یک،پرنده بود 

کوله بارش بر دوش

آفتابش در دست

خنده بر لب،گل به دامن،پيروز

کوله بارش سرشار از عشق و اميد

آفتابش نوروز

با سلامش شادي

در کلامش لبخند

از نفس هايش گل مي بارد

با قدم هايش گل مي کارد

مهربان،زيبا،دوست

روح هستي با اوست

قصه ساده ست، معما مشمار

چشم در راه تو هستم،آري

چشم در راه تو